Joseph Joubert

Joseph Joubert
Fransız deneme yazarı ve ahlakçı.
Doğumu
7 Mayıs 1754 Dordogne, Fransa
Ölümü
4 Mayıs 1824 Villeneuve-sur-Yonne, Fransa

• İnsanın kendi felaketine tahammül edebilmesi büyük hünerse, başkalarının felaketini paylaşabilmesi daha büyük hünerdir.
• Öğretmek, iki kere öğrenmek demektir.
• Çocukların, nasihattan çok, iyi örneğe ihtiyaçları vardır.
• Ümit, mutluluktan alınmış bir miktar borçtur.
• Kulağa hitap ediyorlar; belleğe hitap etmek istiyorum.
• İkinci bir yaşam beklentisi içinde değilim; zaten ben bu dünyada ölüler arasından dirildim.
• Muhtemelen, bir yazara verilebilecek bundan daha önemli bir tavsiye yoktur: Sana, büyük bir kıvanç vermeyen tek satır bile yazma.
• Herkese karşı tatlı ve merhametli olunuz fakat bizzat kendinize karşı böyle hareket etmeyiniz.
• Geveze, düşündüğünden fazlasını konuşandır. Çok düşünen ve çok konuşan hiçbir zaman geveze olarak addedilmez. Geveze ağzına geleni söyler, beliğ yüreğinden geleni.
• Dünyada, bir kitabın içerisindeki sözcükler gibiyiz. Her nesil, bir satır bir cümle misali.
• Hayal gücü, ruhun gözüdür.
• Çözebileceğin ipi, kesme.
• Gözlerini kapat, göreceksin.
• Rüya. Kayıp bellek.
• Tüm kelimeleri bildiklerinden, tüm gerçeği bildiklerini sanıyorlar.
• Hayal gücünü besler, korku.
• Humma. Aklın bataklıklarında.
• Zihinsel sükunet değil, tembellik aradıkları.
• Tanrı. Diğer tüm varlık, gölgeleriyle ayırd edilir; O ise Nur’uyla.
• Dehanın yapıtı, şiirsel olsun öğretici olsun, bir günde okunamıyorsa çok uzundur.
• Hikmet aczin silahıdır.