Şule Gürbüz
| Şule Gürbüz | |
|---|---|
 Vikipedi maddesi |
Şule Gürbüz (d. 1974), Türk yazar ve mekanik saat ustası.
- 15-20 sene kadar evvel büyük bir tamburi, rahmetli, Dolmabahçe'de onunla konuşurken demişti ki, ben elimde tambur karşımdaki ahaliye şöyle bir bakarım ve ahaliyi elimle ve gözümle şöyle bir tartarım. Onların nerede Allah diyeceğini, nerede eyvallah diyeceğini o kadar iyi anlarım ki onları sanki elimde görünmez bir kefeyle indirir kaldırırım. Ve bunun kendiliğinden olduğunu zannederek sonuçtan çok memnun olurlar. O zaman ben buna hem gülerdim hem de tanımlayamadığım tuhaf duygular peyda olurdu. Şimdi kendim de bir sanat sahibi olduktan sonra ben de okurun ne yazarsam ne diyeceğini, nasıl karşılayacağını gayet iyi kestirebiliyorum. Okur sanki bu kestirilemeyen bir şeymiş gibi bunun kendisine verilmemesinden meyus oluyor. Bu bana çok ilginç geliyor. Onlara istediklerini vermekten, beğendirmekten,tamam dedirtmekten, tam da istediğimiz tam da hayal ettiğimiz, tam da zamanı dedirtmekten daha kolay hiç bir şey yok. Aslında bunu görüp, bilip elifi elifine ölçüp de bunu yine de vermemekten, bundan zırnık koklatmamaktan da daha zor bir şey yok. Ben şu anda bunu vermemenin tuhaf safasını yaşıyorum. [1]
- Aslında şunu söylemem gerekiyor: Hani bazı filmlerde kadın oyuncu beyaz, ipek bir sabahlık giyer ve erkek yaklaşınca, o sabahlık sessizce görevini tamamlayıp usulca yere düşer ya - işte, ben o kadın değil; o sabahlık olmak istiyorum.[2]
- ...bense düşünceye ve zihin akışlarına biraz demode olsa da ontolojiye, hala bir 19. Yüzyıl felsefesine çok yakın birisiyim. Çünkü bu felsefeden, ontolojiden çözüldüğü için değil çözülemediği için vazgeçildiğini biliyorum. Bunlar hallolduğu için değil, kestirilip atıldığı için vazgeçildiğini biliyorum.[3]
- Benden, bana kayıtsız kalınması ile benden nefret edilmesi arasında bir seçim yapmam istense, tereddütsüz, nefreti seçerim - kayıtsız kalınacak bir yanım yoktur. Ve ben söylemek isterim ki, her şeye ve herkese kayıtsızım. Değilmişim gibi davrandığım durumlar, yaşıyormuşum gibi yapma zorunluluğumdandır.[4]
- Kendinden bir şeyler kaybederek doğrulurdu insan. [5]