Nazım Hikmet Ran

Vikisöz sitesinden

Nazım Hikmet Ran
Şair ve Oyun Yazarı
Doğumu
15 Ocak 1902 Selanik, Yunanistan
Ölümü
3 Haziran 1963 Moskova, Rusya

• Yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür ve bir orman gibi kardeşçesine. (Davet Şiiri)
• Selanikliyim.
• Gerçek şair kendi aşkı, kendi mutluluğu ve acısıyla uğraşmaz. Şiirlerinde halkının nabzı atmalıdır.
• Şair başarılı olmak için, yapıtlarında maddi yaşamı aydınlatmak zorundadır.
• Gerçek yaşamdan kaçan ve onunla bağıntısız konuları işleyen kimse, saman gibi anlamsızca yanmaya yargılıdır.
• Tahir olmak da ayıp değil Zühre olmak da, hattâ sevda yüzünden ölmek de ayıp değil.
• Arkadaşlık ağaca benzer, kurudu mu bir daha yeşermez. ^{3 Haziran 2007}
• Sen yanmasan, ben yanmasam, biz yanmasak nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa?
• Mesele esir düşmekte değil, teslim olmamakta bütün mesele...
• İnsanların kanatları yok, insanların kanatları yüreklerinde. (Dört Güvercin şiiri)
• En fazla bir yıl sürer yirminci asırlarda ölüm acısı. (Karıma Mektup şiiri)
• Gökyüzünü başımın üstünde görmek bana yasak. (Bir Cezaevinde Tecritteki Adamın Mektupları şiiri)
• İçimde mis kokulu kızıl bir gül gibi duruyor zaman. (Vera'ya şiiri)
• İki şey var ancak ölümle unutulur, anamızın yüzüyle şehrimizin yüzü. (Saman Sarısı şiiri)
• Nabzını boşlukta sayan bir gece... (Kaçırılan Kız Kardeşler şiiri)
• Boğazlanan bir çocuğun kanı gibi aktı zaman... (Ben İçeri Düştüğümden Beri şiiri)